اويس قرنى گويد كه : در كوفه در خدمت امير المؤمنين ( ع ) بودم كه زنى مىآمد گريان و روى خراشان و وا غوثاه و الغياث يا امير المؤمنين گويان . آن حضرت از حال وى پرسيد . گفت : مرا كودكى يك ساله بود و در ميان دو ميزاب دو سطحى افتاد و مىكوشيد كه بيرون آيد ، نتوانست بيرون آمدن . و من مىترسم كه بميرد . امير المؤمنين برخاست و با جمعى پيش آن كودك رفت و نردبان بخواست و بر آنجا رفت . كودك با آن حضرت مناجاتى بگفت . امير المؤمنين ( ع ) هم با وى كلامى چند بگفت . پس امير المؤمنين روى به مادرش كرد و گفت : مىگويد كه مادرم وقت خفتن شير نمىدهد و مرا به طبيخ و مرق « 1 » سير مىگرداند و شير از من بازمىستاند . مادر گفت : راست مىگويد . قبول كردم كه بعد از اين شيرش دهم . ثانيا مناجاتى بكرد و امير المؤمنين ( ع ) با وى كلامى چند بگفت و روى به مادرش كرد و گفت : كودك مىگويد كه : سوگند بخور به خدا و نبوّت محمّد ( ص ) و ولايت اهل بيت ( ع ) كه چنين كنى . مادر بر آن جمله سوگند بخورد . كودك آهسته آهسته بازپس رفت . شعبى گويد كه : امير المؤمنين و حسن و حسين عليهم السّلام در طواف كعبه بودند نيم‌شبى . شخصى مناجات مىكرد از سر صدق و سوز . امير المؤمنين با امام حسن گفت : آواز نادب حزين مىشنوى ؟ گفت : آرى مىشنوم . گفت : برو وى را به من آر . امام حسن ( ع ) پيش وى رفت و گفت : اجب ابى امير المؤمنين . در حال بيامد و سلام كرد و دعا بگفت . امير المؤمنين ( ع ) گفت : نام تو چيست و حال تو ؟

--> ( 1 ) - مرق : آبگوشت .